All posts tagged vakantie

HOE KAN IK MIJN ZIEL WEER TOT LEVEN BRENGEN?

Het bordje Gargilesse Dampierre voelt als de finish van mijn autorally door Noord-Frankrijk. We hebben het gehaald! Maar er waren talloze hindernissen onderweg.

Lees meer…

Voor Parijs kletterde de regen zo hard neer, dat ik amper de auto voor me kon zien en tijdens een plaspauze wees een Belgische man me op mijn zachte voorband. Ik had nog nooit een autoband op gepompt, dus vroeg ik bij een benzinestation met handen en voeten een vrachtwagenchauffeur om hulp. Gelukkig wist hij wat te doen, maar toch was ik er niet gerust op, dus minderde ik vaart en bleef stug rechts rijden.

Parijs was rampzalig: een verkeerde afslag op de Boulevard Périphérique bracht ons midden in de stad. Maar ik bleef rustig en we kwamen er weer uit. Niet dankzij de tomtom, maar dankzij het briefje met aanwijzingen van mijn vader en mijn bijdehante rijstijl. Ik bleek dezelfde reisdag te hebben gekozen als half Frankrijk, want ook na Parijs bleef het extreem druk en vier uur later dan gepland bereikten we de plaats van bestemming. Hans en Veronique, mijn Nederlandse vrienden die me de vakantie hadden aangeboden, ontvingen ons met open armen op hun minicamping. Ik schoot direct vol door hun warme welkom en als ontlading van de lange reis.

De retro-caravan met oranje voortent ziet er te gek uit. En het restaurant bij het hoofdverblijf is perfect. Na een douche zit ik aan de wijn en een heerlijke biefstuk, op het terras met uitzicht over het dal en de rivier. De jongens spelen in en om het huis met Victor, het zoontje van Hans en Veronique. Ze rijden in het avondzonnetje met een plastic tractor en een step over de oprijlaan, drinken limonade en eten frietjes en ijs. Ik kijk naar ze en zie hun gespannen koppies langzaam zachter worden. Dit is waarvoor ik naar Frankrijk ben gegaan.

Als de meeste gasten het terras hebben verlaten, roken Veronique en ik een sigaretje samen. Het voelt alsof de tijd heeft stilgestaan en we elkaar pas nog hebben gezien. We knuffelen even en Veronique stopt me een dik boek toe, waarvan ze vindt dat ik het moet lezen. Het heet De ontembare vrouw en staat vol verhalen over mythische vrouwen. Ik besluit het direct tot mijn bijbel te benoemen en neem me voor om elke dag een hoofdstuk te lezen. Maar vanavond nog even niet. Ik ben gesloopt.

“Allez! Morgen praten we verder”, beslist Veronique. We omhelzen elkaar nog eens stevig en dan loop ik met de jongens naar ons verblijf voor de komende week.

De volgende ochtend lees ik direct na het opstaan in het eerste hoofdstuk over een oude vrouw die een skelet weer tot levend wezen zingt en aan het eind van het verhaal vraag ik me af wat er met de stem van mijn ziel is gebeurd en hoe ik mijn ziel weer tot leven kan wekken. Lang heb ik niet om daarover na te denken. Veronique klopt op de deur van de caravan om te zeggen dat het ontbijt klaarstaat.

‘IK BEN KAPOT, MAAR ONDANKS ALLES MIS IK JE ZO…’

Wat ben ik trots. We zijn in Frankrijk, op onze overnachtingslocatie halverwege de vakantiebestemming. Ik vind rijden in het buitenland eng. Dat deed Dirk altijd. Maar nu zat ik voor het eerst de hele rit achter het stuur. Bij Brussel raakte ik even in paniek toen ik een verkeerde afslag nam, maar godzijdank stuurde de navigatie me weer de juiste richting op. Lees meer…

We logeren in een joert, een ronde Mongoolse nomadentent in de tuin achter de bed and breakfast. Zodra we ons hebben geïnstalleerd, doe ik Tommie en Kees hun zwemvleugeltjes om en plonzen we in het zwembad, maar het water blijkt ijskoud en rillend van de kou stappen we in warme jacuzzi onder de veranda van de bed and breakfast. Kees en Tom drukken op alle knopjes en schateren om de bubbels en waterstralen die tevoorschijn komen.

Na een simpel diner in de eetzaal leg ik de jongens in bed. Ik lees een verhaal voor, geef ze een kus, een knuffel en een aai en binnen een kwartier zijn ze diep in slaap. Ik heb een miniflesje wijn van huis meegenomen. Er gaan precies twee glaasjes uit en ik neem het flesje, een glas en mijn dagboek mee naar het bankje voor de tent. Ik trek de dop van mijn pen en sla mijn dagboek open, maar ik krijg geen letter op papier.

Ik neem een slok van de witte wijn, maar mijn keel is ineens zo dik dat ik amper kan slikken. Ik kan aan niets anders denken dan aan Dirk, die hier had moeten zijn. Ik voel me de eenzaamste mens op aarde. Wat doe ik hier met de kinderen zonder Dirk? Hoezo vakantie? Ik wil ons gezin terug en de man van wie ik ondanks alles nog steeds hou. Maar ik ben alleen en voel diepe rouw. De wijn duwt zich als een bal door mijn keel, maar toch neem ik nog een slok. Ineens voel ik hoe mijn pen als vanzelf de lege regels in mijn dagboek vult. Ik schrijf. Ik schrijf aan Dirk.

“Lieve Dirk. De jongens slapen. Ze deden het fantastisch vandaag in de auto, achter hun dvd-schermpjes. Je kunt trots op ze zijn. Waar ben je, Dirk? Wat is er gebeurd? Hoe is ons gezin door mijn vingers geglipt? Ik voel me zo klein en mislukt. Ik weet niet meer wie ik ben. Ik stuiter alle kanten op, op zoek naar bevestiging, positieve aandacht, liefde. Had ik te veel of te hoge verwachtingen van jou? Van ons? Waarom mag ik van jou niet zijn wie ik ben? Is er iemand die me wel de moeite waard vindt? Met al mijn nukken en grillen? Is dat Robert misschien? Jij hebt me zo verschrikkelijk veel pijn gedaan, Dirk. Ik ben kapot, maar ondanks alles mis ik je zo…”

Ik staar voor me uit. Morgen rijd ik verder naar het zuiden. Ik zie enorm op tegen de rit door Parijs. Maar als ik Parijs heb gehad, heb ik het ergste achter de rug. Als ik Parijs overleef, overleef ik de rest van de scheiding ook wel.

IK, ALLEEN OP VAKANTIE MET DE JONGENS

De telefoon gaat. Het nummer in mijn scherm begint met 0033. Telefoon uit Frankrijk? Ik had een poos geleden een date met een Fransman die in Nederland woont, hij zal het toch niet zijn?

Lees meer…

“Met Kirsten?” neem ik op.

“Allo? Kirstèn? Oe ies èt met jou?” hoor ik een vrouwenstem zeggen.

Het is Veronique, mijn danslerares. Een paar jaar geleden hebben Dirk en ik bij haar dansstudio leren salsadansen. Die dans bleek een verkapte metafoor voor ons huwelijk: ik liet me niet leiden door Dirk en stond daardoor voortdurend op zijn lange tenen. Maar ook al bakten we van salsa niet veel, op persoonlijk vlak hadden we een heel leuke klik met Veronique en haar man Hans. We werden geregeld uitgenodigd op feestjes bij hen thuis, totdat ze een jaar later verhuisden naar Frankrijk, waar ze een kleine camping overnamen.

Ik hoef Veronique niets te vertellen over de scheiding, ze heeft het al gehoord. Het is de reden van haar telefoontje. Op hun camping in staat een verlaten oude, verlaten caravan die ze pas hebben opgeknapt. Ze biedt aan dat Dirk en ik om beurten kosteloos kunnen komen logeren, zodat de jongens gewoon op zomervakantie kunnen.

Vakantie. Ik ben er nog helemaal niet mee bezig geweest, maar inmiddels zijn de scholen bijna een week gesloten en zijn de vriendjes uit de buurt vertrokken naar verre oorden. Tom en Kees vervelen zich. En die verveling leven ze op elkaar uit. Ik zou graag met ze weg willen, maar mijn financiële situatie heeft zich niet uitgekristalliseerd en de scheiding is nog niet uitgesproken, dus zie ik geen mogelijkheid om er even tussenuit te gaan. Ik moet mijn geld reserveren voor een nieuwe woning.

Het aanbod van Veronique komt dus als een geschenk uit de hemel. Ik heb behoorlijk last van rijangst, maar ik denk niet na over de lange autorit naar Frankrijk, waarbij ik in mijn eentje achter het stuur moet zitten.

Ik zeg dus meteen ja en informeer Dirk. Ook hij is enthousiast. Nog diezelfde dag bestelt hij de treintickets voor zijn heenreis en mijn terugreis. We spreken af dat ik de heenreis in onze auto voor mijn rekening neem en dat hij met de jongens na twee weken terugrijdt.

Daarna app ik Robert het grote nieuws. Hij heeft geen vakantieplannen, maar is blij voor mij.

“Wat fijn dat je vrienden je dit gunnen. Ga maar genieten,” stuurt hij.

De rest van de week maak ik to do-lijstjes, koop ik zonnebrandcrème, T-shirts en zwembroekjes in de uitverkoop. Ook boek ik een overnachtingslocatie, ik wil de afstand in twee delen rijden. De jongens worden enthousiast van een bed and breakfast in een nomadentent uit Mongolië, een joert. Nog een week en dan vertrekken we. Ik, alleen op vakantie met de jongens. Ik vind het spannend, maar heb ook veel zin in ons avontuur. Eindelijk kan ik even afstand nemen van alles.