All posts tagged daten

EEN KOPPELACTIE WAS WEL HET LAATSTE WAAR IK ZIN IN HAD

Aan alles komt een eind. De vakantie is afgelopen. Ik kruip achter het stuur, wuif handkussen naar mijn vrienden Hans en Veronique, start de auto en volg de instructies van de TomTom naar het station van Châteauroux.

Lees meer…

Ik heb veel geschreven en gelezen afgelopen week. Veronique had me een boek gegeven met verhalen die me uitdaagden naar mezelf te kijken. Maar ik heb nog een lange weg te gaan. Mijn verdriet echt voelen en het accepteren van de pijn die daarbij hoort, vind ik te moeilijk. Ik stop het liever weg. Ik wil niet steeds maar huilen, helemaal niet met de jongens om me heen. Liever ging ik met ze naar een strandje aan de rivier, naar een dorpje met een jaarmarkt en een kermis of met  Hans en Veronique naar een pizza-en-zwembad- feest bij hun buren.

Veronique en Hans lieten me mijn gang gaan, maar ze letten ook op me. Toen de jongens op het veld aan het spelen waren, stond Veronique ineens naast me. Ze zag mijn rode, betraande ogen en pakte me even stevig vast. Voor het eerst kon ik onbedaarlijk huilen omdat ik Dirk zo miste. Ondertussen werd het steeds drukker op de camping en op dinsdag arriveerde een stel met een jong kindje. Ze bleken uit mijn geboorteplaats te komen en hadden hun broer meegenomen. Veronique stelde ons met pretlichtjes in haar ogen aan elkaar voor: “Kirsten, dit is Maarten, vrijgezel! Maarten, dit is Kirsten, ook vrijgezel!” Ik deed net of ik haar knipoog niet had gezien. Een koppelactie was wel het laatste waar ik nu zin in had.

Maar Maarten bleek supergezellig en al snel zat ik met hem te kletsen over onze woonplaats en onze middelbare-schooltijd en bietste ik sigaretjes van hem. De jongens waren helemaal in de ban van Maarten en zijn broer, die een kampvuur stookten, Kees en Tom hout lieten zoeken, enorme hoeveelheden bier dronken, brullend en ravottend over het kampeerterrein renden en bommetjes deden in het zwembad. Van een afstandje hield ik Maarten in de gaten, maar hij was op doorreis, zou na drie dagen vertrekken.

In Châteauroux parkeer ik de auto in de buurt van het station en als de trein stopt zijn de jongens niet meer te houden. Zodra ze Dirk zien, rennen ze naar hem toe. Terwijl ik zijn blik vang, slik ik. Mijn trein vertrekt pas over een uur. Aan een tafeltje in de stationscafetaria drinken we koffie en de jongens en ik vertellen Dirk over de afgelopen week. Ik stop mijn emoties zo diep mogelijk weg en vertel Dirk niet hoeveel ik hem heb gemist en ook niet hoe hard ik wil gillen omdat ik moet vertrekken zonder mijn kinderen, of dat ik wil blijven, samen.

De trein arriveert, met lood in mijn schoenen stap ik in. Geforceerd lach ik naar de jongens, die mij op hun beurt uitzwaaien alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar ik zie hoe hun ogen staan en durf niet te denken aan hoe het voor de jongens moet zijn om mij te zien vertrekken. Mijn tranen bewaar ik tot later.

‘IK BEN KAPOT, MAAR ONDANKS ALLES MIS IK JE ZO…’

Wat ben ik trots. We zijn in Frankrijk, op onze overnachtingslocatie halverwege de vakantiebestemming. Ik vind rijden in het buitenland eng. Dat deed Dirk altijd. Maar nu zat ik voor het eerst de hele rit achter het stuur. Bij Brussel raakte ik even in paniek toen ik een verkeerde afslag nam, maar godzijdank stuurde de navigatie me weer de juiste richting op. Lees meer…

We logeren in een joert, een ronde Mongoolse nomadentent in de tuin achter de bed and breakfast. Zodra we ons hebben geïnstalleerd, doe ik Tommie en Kees hun zwemvleugeltjes om en plonzen we in het zwembad, maar het water blijkt ijskoud en rillend van de kou stappen we in warme jacuzzi onder de veranda van de bed and breakfast. Kees en Tom drukken op alle knopjes en schateren om de bubbels en waterstralen die tevoorschijn komen.

Na een simpel diner in de eetzaal leg ik de jongens in bed. Ik lees een verhaal voor, geef ze een kus, een knuffel en een aai en binnen een kwartier zijn ze diep in slaap. Ik heb een miniflesje wijn van huis meegenomen. Er gaan precies twee glaasjes uit en ik neem het flesje, een glas en mijn dagboek mee naar het bankje voor de tent. Ik trek de dop van mijn pen en sla mijn dagboek open, maar ik krijg geen letter op papier.

Ik neem een slok van de witte wijn, maar mijn keel is ineens zo dik dat ik amper kan slikken. Ik kan aan niets anders denken dan aan Dirk, die hier had moeten zijn. Ik voel me de eenzaamste mens op aarde. Wat doe ik hier met de kinderen zonder Dirk? Hoezo vakantie? Ik wil ons gezin terug en de man van wie ik ondanks alles nog steeds hou. Maar ik ben alleen en voel diepe rouw. De wijn duwt zich als een bal door mijn keel, maar toch neem ik nog een slok. Ineens voel ik hoe mijn pen als vanzelf de lege regels in mijn dagboek vult. Ik schrijf. Ik schrijf aan Dirk.

“Lieve Dirk. De jongens slapen. Ze deden het fantastisch vandaag in de auto, achter hun dvd-schermpjes. Je kunt trots op ze zijn. Waar ben je, Dirk? Wat is er gebeurd? Hoe is ons gezin door mijn vingers geglipt? Ik voel me zo klein en mislukt. Ik weet niet meer wie ik ben. Ik stuiter alle kanten op, op zoek naar bevestiging, positieve aandacht, liefde. Had ik te veel of te hoge verwachtingen van jou? Van ons? Waarom mag ik van jou niet zijn wie ik ben? Is er iemand die me wel de moeite waard vindt? Met al mijn nukken en grillen? Is dat Robert misschien? Jij hebt me zo verschrikkelijk veel pijn gedaan, Dirk. Ik ben kapot, maar ondanks alles mis ik je zo…”

Ik staar voor me uit. Morgen rijd ik verder naar het zuiden. Ik zie enorm op tegen de rit door Parijs. Maar als ik Parijs heb gehad, heb ik het ergste achter de rug. Als ik Parijs overleef, overleef ik de rest van de scheiding ook wel.

IK, ALLEEN OP VAKANTIE MET DE JONGENS

De telefoon gaat. Het nummer in mijn scherm begint met 0033. Telefoon uit Frankrijk? Ik had een poos geleden een date met een Fransman die in Nederland woont, hij zal het toch niet zijn?

Lees meer…

“Met Kirsten?” neem ik op.

“Allo? Kirstèn? Oe ies èt met jou?” hoor ik een vrouwenstem zeggen.

Het is Veronique, mijn danslerares. Een paar jaar geleden hebben Dirk en ik bij haar dansstudio leren salsadansen. Die dans bleek een verkapte metafoor voor ons huwelijk: ik liet me niet leiden door Dirk en stond daardoor voortdurend op zijn lange tenen. Maar ook al bakten we van salsa niet veel, op persoonlijk vlak hadden we een heel leuke klik met Veronique en haar man Hans. We werden geregeld uitgenodigd op feestjes bij hen thuis, totdat ze een jaar later verhuisden naar Frankrijk, waar ze een kleine camping overnamen.

Ik hoef Veronique niets te vertellen over de scheiding, ze heeft het al gehoord. Het is de reden van haar telefoontje. Op hun camping in staat een verlaten oude, verlaten caravan die ze pas hebben opgeknapt. Ze biedt aan dat Dirk en ik om beurten kosteloos kunnen komen logeren, zodat de jongens gewoon op zomervakantie kunnen.

Vakantie. Ik ben er nog helemaal niet mee bezig geweest, maar inmiddels zijn de scholen bijna een week gesloten en zijn de vriendjes uit de buurt vertrokken naar verre oorden. Tom en Kees vervelen zich. En die verveling leven ze op elkaar uit. Ik zou graag met ze weg willen, maar mijn financiële situatie heeft zich niet uitgekristalliseerd en de scheiding is nog niet uitgesproken, dus zie ik geen mogelijkheid om er even tussenuit te gaan. Ik moet mijn geld reserveren voor een nieuwe woning.

Het aanbod van Veronique komt dus als een geschenk uit de hemel. Ik heb behoorlijk last van rijangst, maar ik denk niet na over de lange autorit naar Frankrijk, waarbij ik in mijn eentje achter het stuur moet zitten.

Ik zeg dus meteen ja en informeer Dirk. Ook hij is enthousiast. Nog diezelfde dag bestelt hij de treintickets voor zijn heenreis en mijn terugreis. We spreken af dat ik de heenreis in onze auto voor mijn rekening neem en dat hij met de jongens na twee weken terugrijdt.

Daarna app ik Robert het grote nieuws. Hij heeft geen vakantieplannen, maar is blij voor mij.

“Wat fijn dat je vrienden je dit gunnen. Ga maar genieten,” stuurt hij.

De rest van de week maak ik to do-lijstjes, koop ik zonnebrandcrème, T-shirts en zwembroekjes in de uitverkoop. Ook boek ik een overnachtingslocatie, ik wil de afstand in twee delen rijden. De jongens worden enthousiast van een bed and breakfast in een nomadentent uit Mongolië, een joert. Nog een week en dan vertrekken we. Ik, alleen op vakantie met de jongens. Ik vind het spannend, maar heb ook veel zin in ons avontuur. Eindelijk kan ik even afstand nemen van alles.

‘MIJN LEVEN GAAT DOOR, OOK ZONDER JOU!’

Het ene moment voel ik me de eenzaamste mens op aarde, het andere moment voel ik me fantastisch. Dan weer ben ik enorm verdrietig, om vervolgens de vlinders door mijn lijf te voelen fladderen. Soms voel ik me moeke uit de polder, maar het volgende moment enorm sexy. En net als ik denk dat ik mijn laatste energie heb verbruikt, ben ik ineens hyper. Ik stap dagelijks meerdere keren in een emotionele achtbaan.

Lees meer…

Na mijn bezoek aan Robert had ik dinsdag de laatste trein naar mijn logeeradres bij oom Theo genomen. Gelukkig hoorde ik na mijn thuiskomst al snel een oorverdovend gesnurk uit zijn kamer komen en hoefde ik verder niets uit te leggen. Alleen, in oma’s oude slaapkamer, viel ook ik snel in een diepe en droomloze slaap. De volgende ochtend hadden Dirk en ik al vroeg met een makelaar afgesproken om de verkoop van ons huis te bespreken. Met een schrale kin van het zoenen, stap ik om half tien ons huis binnen. Terwijl Dirk vol trots de makelaar rondleidt in ons huis, zijn mijn gedachten bij de avond ervoor.

Van tevoren had ik me best zenuwachtig gemaakt. Na de zwangerschap en geboorte van de jongens, die een behoorlijke aanslag op mijn lijf zijn geweest, voelde ik me niet echt aantrekkelijk meer. Maar gisteravond had ik me voorgenomen dat ik zou gaan genieten en dat ik niets tegen mijn zin zou laten gebeuren. Door die instelling was het een hele bijzondere avond geworden, die niet alleen fysiek maar ook spiritueel geladen was.

Ik kijk naar Dirk. Zou hij het zien? vraag ik me af. Zou hij het weten? Ik voel me ineens mijlenver boven hem verheven.

Kijk dan! wil ik hem toeroepen. Wat dacht je nou? Dat ik alleen achter zou blijven? Mijn leven gaat door, ook zonder jou.

Maar Dirk geeft geen kick.

De rest van de week app ik met Robert. Onze conversatie is een mix van berichten in straattaal, diepe spirituele vragen en verleidelijke foto’s en zinspelingen.

Op vrijdagavond heb ik een feestje van een van mijn beste vriendinnen. Normaal bezocht ik haar verjaardag altijd met Dirk, maar deze keer ben ik alleen. Ik voel me niet op mijn gemak. Ik ben met de auto en kan dus niet drinken en word steeds ondervraagd over de scheiding door de vrienden en familie van de jarige. Niemand weet eigenlijk van Robert, hij bestaat alleen voor mij en mijn enige verbinding met hem is zijn nummer in mijn telefoon.

Door de treurigheid van mijn verhaal en het besef dat het lijntje met Robert maar dun is, verdwijnt het laatste restje van het goede humeur dat ik eerder had. Ik verontschuldig me en rijd met een leeg gevoel naar huis.

IK VOEL ME LACHERIG EN KALM TEGELIJK

In het pikkedonker fiets ik van het station naar het huis van oom Theo en schrik me een ongeluk als er vlak voor mijn wiel iets wegkruipt. Een egel, zo te zien. Ik had niets door, zo met mijn hoofd in de wolken, maar nu ineens lijkt alles weer kraakhelder. Ik adem de zwoele nachtlucht in. Ik voel me lacherig en kalm tegelijk.

Lees meer…

Amper zeven uur geleden stond ik bij het station, in afwachting van Robert. Quasinonchalant, maar vanbinnen bloednerveus, checkte ik mijn telefoon. ‘Ik ben onderweg’, stond er. Niet veel later liep hij grijnzend op me af. We kusten elkaar zachtjes op de mond en keken elkaar aan, allebei een beetje verlegen. Toen nog een kus, en wat plagend beet ik hem even in zijn onderlip. “Kom,” zei hij, “dan halen we nog precies de trein.”

Even later zaten we dicht tegen elkaar gedrukt in de overvolle trein. We praatten over onze bezigheden van die dag en over de salade die hij voor me wilde maken. “We moeten straks nog wel even de boodschappen halen”, verontschuldigde hij zich. Robert had zijn fiets bij het centraal station in de fietsenflat staan. Ik sprong achterop en met mijn armen om zijn middel reden we het drukke stadsverkeer in. Van het ene op het andere  moment waande ik me weer in mijn studententijd en ik genoot van het korte ritje naar de  Albert Heijn.

Al snel hadden we alle ingrediënten, inclusief een flesje witte wijn, en zo fietsten we verder naar zijn tijdelijke appartement aan de rand van het centrum. Ik herkende de bakkerij waar ik ooit een blauwe maandag een bijbaantje had en kroegjes en restaurantjes die ik ooit had bezocht.

Toen waren we er al. Drie trappen klommen we op voordat we in het kleine appartement van zijn neef stonden. Robert en zijn ex wisselden elkaar af, net zoals Dirk en ik dat deden in ons huis. Er was een bed, een kleine bank, een boekenkast en een minuscuul keukentje. Op de gang bevond zich een kleine badkamer met wc. Veel oog had ik er niet voor.

Mijn aandacht was bij Robert. Het leek op de een of andere manier alsof ik alles van een afstandje aanschouwde. En toch: op hetzelfde moment was ik volledig aanwezig. We praatten, we dronken en we aten en ik was volkomen ontspannen. Toen we na het eten op de bank belandden en elkaar kusten, bestond er niets anders dan het kussen en strelen en zo belandden we in bed. Een beetje verdwaasd rookten we na afloop een sigaretje. “O jee, de trein”, dacht ik ineens hardop.

“Blijf je niet slapen dan?” vroeg Robert verbaasd. Maar mijn buren hadden me op het hart gedrukt om dat niet te doen als ik hem echt leuk vond.

Dus ik nam afscheid en vertrok.

Zachtjes zet ik mijn fiets in de schuur van oom Theo en sluip naar boven.

“Ben je daar?” hoor ik uit zijn slaapkamer.

“Ja hoor, oom Theo. Ik ben thuis”, antwoord ik.

In bed doe ik mijn ogen dicht en voel hoe vlinders fladderen in mijn buik.     

DAT IS PRECIES WAT IK NODIG HEB: GEHOORD WORDEN

Mijn buurvrouw is jarig. En ik ben blij met de afleiding van een feestje. De kinderen kijken binnen televisie terwijl ik naast de buurvrouw en met de vrienden van de buren buiten zit. De buurman grilt hamburgertjes en garnaaltjes op de barbecue en mijn wijnglas staat geen moment leeg. Lees meer…

Dirk is ook even langs geweest. Ik kreeg een geforceerde hand en drie zoenen op mijn wang van hem en zijn aanwezigheid voelde enorm ongemakkelijk. Na zijn vertrek word ik aan een kruisverhoor over de bezigheden van Dirk onderworpen. Sinds kort is Dirk bij een organisatie aangesloten die hem helpt om ondernemer te worden. Op een pusherige manier probeert hij nu iedereen uit zijn netwerk, inclusief de buren, producten en verzekeringen aan te smeren. Maar Dirk is geen verkoper. En bij alle aanwezigen wekt zijn opdringerigheid irritatie op. Wanneer de kinderen naar bed zijn, gaan de onderwerpen dieper. Scheidingen, liefdesverdriet, en levensvragen komen aan bod.

Tranen vloeien. Ik geef me bloot en deel mijn verdriet over het gevoel dat ik bij Dirk niet mocht zijn wie ik ben. Dat ik blijkbaar alleen maar een sterke en vrolijke kant van mezelf mocht laten zien. Dat ik Dirk altijd alle ruimte had gegeven voor studie en sport, maar dat we nu een huis hadden en jonge kinderen en drukke banen. Dat we geen yuppen meer waren, verantwoordelijkheden hadden. Dat ik Dirk nodig had als partner om me te helpen met het plannen en organiseren en het op orde houden van ons huishouden. Dat ik stress ondervond van het gevoel dat ik steeds achter de feiten aanliep en ik het gevoel had dat ik alles alleen moest doen. Dat ik me onzeker en moe voelde in mijn moederlijf…

De buren en hun huisvrienden luisteren, spreken me moed in en leven met me mee. En dat is precies wat ik nodig heb: het gevoel gehoord te worden. Nog meer wijn. Ik laat me ontglippen dat ik via Tinder een man heb ontmoet en dat ik dinsdag met hem heb afgesproken. Monden vallen open. “Kirsten! Dat hadden we niet achter je gezocht!” Iedereen is ineens vol aandacht.
“Hoe oud is hij?”
“Veertig”.
“Hoeveel kinderen heeft hij?”
“Eén.”
“Waar woont hij?”
“In de stad!”.
“Wat doet hij?”
“Hij maakt sierraden.”
“Waar gaan jullie heen?”
“Naar zijn huis.”
De monden gaan nog verder open. “Je gaat op een seksdate?”

Maar zo is het helemaal niet. Ik ben niet uit op seks. Er klikt iets met hem. En ja, we hebben ondertussen ook wel spannend met elkaar gechat. En ja, dat smaakte naar meer. Maar iets diep in me wilde gewoon weer in zijn aanwezigheid zijn.
“Dus je vind hem echt leuk? Maar dan blijf je niet slapen hoor!” besloten de huisvrienden voor me. Als je gelijk blijft slapen dan hoor je nooit meer iets van hem…!”

‘IK ZOU WEER EENS OUDERWETS LEKKER WILLEN ZOENEN’

Ik lig in bed maar wil mijn ogen nog niet openen. Ik krul me op onder mijn dekbed terwijl ik met mijn wijsvinger over mijn kin strijk. De laatste keer dat ik een schaafwond had van een stoppelbaard na een zoenpartij kan ik me niet heugen. Ik grinnik en bedenk dat ik Tindermatch Frank een berichtje moet sturen. Vanavond hebben we afgesproken om een strandwandeling te maken. Lees meer…

Maar gistermiddag had ik een date met Tindermatch Robert. Ik zou hem ontmoeten op het festival waar ik samen met mijn vriendin Esther en haar dochters naartoe ging. Het thema was ‘boeren en buitenlui’, en de meiden deden mee met zaklopen en cupcakes versieren. Toen ze aan de klompendans begonnen, appte ik Robert dat hij me kon vinden bij de reggaeband. “Welke kleur jas heb je aan?” appte hij. Maar ik voelde zijn ogen al in mijn rug prikken, draaide me om en keek in zijn guitige gezicht. We lachten allebei en kusten elkaar onhandig drie keer op de wang. “Wat drink je?” vroeg hij snel.

Met een biertje in de hand kletsten we al snel over de stad, feestjes en dansen, over verbroken relaties, kinderen en spiritualiteit… Eigenlijk ging het ene onderwerp automatisch over in het andere. Robert leek op Tinder heel grappig, maar ondanks zijn gevoel voor humor en onze woordgrapjes zag ik nu ook zijn serieuze kant. Met dat brutale stadse accent van hem en zijn hippe opgeschoren kuif was hij bovendien niet onaantrekkelijk.

Esther kwam zeggen dat ze met de meiden naar huis ging. Ze gaf Robert een hand, mij een knipoog en toen was ze vertrokken. Ineens voelde ik me een beetje ongemakkelijk en licht in mijn hoofd van de biertjes. Ik verontschuldigde me en ging op zoek naar een wc. Ondertussen appte ik mijn collega’s: “Ik sta op een festival met Robert. Hij is leuk, maar ik denk niet dat hij me gaat kussen. Zucht!” “Dan moet je zelf maar het initiatief nemen!” vond een van mijn collega’s.

Eenmaal terug bij de muziek pakten we ons gesprek weer op en bespraken onze Tinder- ervaringen. “Weet je,” mijmerde ik hardop, “ik zou gewoon wel weer eens ouderwets lekker willen zoenen, zoals vroeger.” Daarna liep ik naar de bar en haalde nieuwe biertjes voor ons. Met de volle bekers in mijn hand vroeg ik Robert of hij mijn biertje wilde vasthouden, terwijl ik onhandig het wisselgeld in mijn broekzak probeerde te frommelen. Robert pakte braaf mijn biertje aan. En toen, totaal onverwacht, lagen zijn volle lippen op de mijne. Vaag merkte ik nog hoe de bekertjes op de grond stuiterden en er bier tegen mijn benen opspatte, maar daarna was er niets anders dan zijn mond, zijn lippen, zijn tong en zijn armen. Tussen een joelend festivalpubliek versmolten we en stonden we te zoenen alsof we zestien waren.

Ik pak mijn telefoon en typ aan Frank: “Helaas moet ik onze afspraak vanavond afzeggen. Ik heb iemand anders ontmoet en het voelt gek om nu ook met jou af te spreken. Sorry!”

Diepliggende gevoelens, hartstocht en transformatie

Er hangt iets in de lucht. Is het de volle maan die nog nawerkt? Ik volg allerlei astrologische sites en de volle maan in mijn sterrenbeeld Schorpioen staat voor een hoop innerlijke onrust als ik het mag geloven: diepliggende gevoelens, hartstocht en transformatie. Op het werk dwaalden mijn gedachten af naar Tindermatch Frank. Hij had me een luchtig liedje aangeraden toen ik stiekem met hem zat te chatten over de intensiteit van deze volle maan. En hij beloofde me dat zijn massage ook voor ontspanning zou zorgen, mits ik me aan zijn handen kon overgeven.

Lees meer…

Ik bloosde en keek snel om me heen of mijn collega’s niets doorhadden. ‘Zullen we anders maar gewoon eens afspreken? Ik wil eindelijk wel een keer in die mooie groene ogen van je kijken.’ Ik bloosde nog meer en we spraken af op zondagavond een strandwandeling te maken. De rest van de dag had ik vlinders in mijn buik. Bij ome Theo trok ik mijn hardloopschoenen en joggingpak aan. Ik had behoefte mijn hoofd leeg te maken en de onrust te lijf te gaan. Eigenlijk vind ik hardlopen niet eens leuk, maar met het vrolijke liedje van Frank door mijn koptelefoon en het zonnetje in mijn gezicht deed mijn rondje door het park me goed.

Woensdag appte mijn vriendin Esther of ik zin had om zaterdag met haar en haar dochters naar een evenement in de stad te gaan. Omdat de  jongens dan bij Dirk zullen zijn, zeg ik ja. Kan ik haar mooi alles vertellen over mijn aanstaande date. En alsof ik nog niet genoeg afspraken had, wilde ook Bart me eindelijk wel eens ontmoeten. Ik nam ook zijn uitnodiging aan en beloofde hem om volgende week iets met hem te drinken. Als Frank net zo leuk is als ik denk, dan zeg ik Bart volgende week gewoon af, bedacht ik me.

Zaterdag vertrek ik aan het eind van de ochtend naar het festival. Ik stap net in de trein als ik een berichtje van Robert ontvang. ‘Hai hai,’ stuurt hij. ‘Ga je nog iets leuks doen vandaag?’

‘Ik ben op weg naar een klein festival, waar ik met een vriendin en haar meiden heb afgesproken,’ laat ik hem weten. Dan realiseer ik me ineens dat hij ook in de stad woont en voor ik het weet nodig ik hem uit om naar het festival te komen.

‘Leuk,’ reageert hij direct.

Snel wisselen we onze telefoonnummers uit zodat we kunnen whatsappen en terwijl de trein de stad nadert, glimlach ik. Dat worden dan drie dates in amper een week tijd! Mijn zelfvertrouwen heeft in geen tijden zo’n boost gehad. Ik ben benieuwd of Robert in het echt net zo grappig is als hij me op Tinder lijkt. Maar ook al vind ik het best spannend om Robert straks in levende lijve te ontmoeten, echt zin heb ik pas in morgen, want dan ontmoet ik Frank.