All posts tagged blog

IK, ALLEEN OP VAKANTIE MET DE JONGENS

De telefoon gaat. Het nummer in mijn scherm begint met 0033. Telefoon uit Frankrijk? Ik had een poos geleden een date met een Fransman die in Nederland woont, hij zal het toch niet zijn?

Lees meer…

“Met Kirsten?” neem ik op.

“Allo? Kirstèn? Oe ies èt met jou?” hoor ik een vrouwenstem zeggen.

Het is Veronique, mijn danslerares. Een paar jaar geleden hebben Dirk en ik bij haar dansstudio leren salsadansen. Die dans bleek een verkapte metafoor voor ons huwelijk: ik liet me niet leiden door Dirk en stond daardoor voortdurend op zijn lange tenen. Maar ook al bakten we van salsa niet veel, op persoonlijk vlak hadden we een heel leuke klik met Veronique en haar man Hans. We werden geregeld uitgenodigd op feestjes bij hen thuis, totdat ze een jaar later verhuisden naar Frankrijk, waar ze een kleine camping overnamen.

Ik hoef Veronique niets te vertellen over de scheiding, ze heeft het al gehoord. Het is de reden van haar telefoontje. Op hun camping in staat een verlaten oude, verlaten caravan die ze pas hebben opgeknapt. Ze biedt aan dat Dirk en ik om beurten kosteloos kunnen komen logeren, zodat de jongens gewoon op zomervakantie kunnen.

Vakantie. Ik ben er nog helemaal niet mee bezig geweest, maar inmiddels zijn de scholen bijna een week gesloten en zijn de vriendjes uit de buurt vertrokken naar verre oorden. Tom en Kees vervelen zich. En die verveling leven ze op elkaar uit. Ik zou graag met ze weg willen, maar mijn financiële situatie heeft zich niet uitgekristalliseerd en de scheiding is nog niet uitgesproken, dus zie ik geen mogelijkheid om er even tussenuit te gaan. Ik moet mijn geld reserveren voor een nieuwe woning.

Het aanbod van Veronique komt dus als een geschenk uit de hemel. Ik heb behoorlijk last van rijangst, maar ik denk niet na over de lange autorit naar Frankrijk, waarbij ik in mijn eentje achter het stuur moet zitten.

Ik zeg dus meteen ja en informeer Dirk. Ook hij is enthousiast. Nog diezelfde dag bestelt hij de treintickets voor zijn heenreis en mijn terugreis. We spreken af dat ik de heenreis in onze auto voor mijn rekening neem en dat hij met de jongens na twee weken terugrijdt.

Daarna app ik Robert het grote nieuws. Hij heeft geen vakantieplannen, maar is blij voor mij.

“Wat fijn dat je vrienden je dit gunnen. Ga maar genieten,” stuurt hij.

De rest van de week maak ik to do-lijstjes, koop ik zonnebrandcrème, T-shirts en zwembroekjes in de uitverkoop. Ook boek ik een overnachtingslocatie, ik wil de afstand in twee delen rijden. De jongens worden enthousiast van een bed and breakfast in een nomadentent uit Mongolië, een joert. Nog een week en dan vertrekken we. Ik, alleen op vakantie met de jongens. Ik vind het spannend, maar heb ook veel zin in ons avontuur. Eindelijk kan ik even afstand nemen van alles.

‘MIJN LEVEN GAAT DOOR, OOK ZONDER JOU!’

Het ene moment voel ik me de eenzaamste mens op aarde, het andere moment voel ik me fantastisch. Dan weer ben ik enorm verdrietig, om vervolgens de vlinders door mijn lijf te voelen fladderen. Soms voel ik me moeke uit de polder, maar het volgende moment enorm sexy. En net als ik denk dat ik mijn laatste energie heb verbruikt, ben ik ineens hyper. Ik stap dagelijks meerdere keren in een emotionele achtbaan.

Lees meer…

Na mijn bezoek aan Robert had ik dinsdag de laatste trein naar mijn logeeradres bij oom Theo genomen. Gelukkig hoorde ik na mijn thuiskomst al snel een oorverdovend gesnurk uit zijn kamer komen en hoefde ik verder niets uit te leggen. Alleen, in oma’s oude slaapkamer, viel ook ik snel in een diepe en droomloze slaap. De volgende ochtend hadden Dirk en ik al vroeg met een makelaar afgesproken om de verkoop van ons huis te bespreken. Met een schrale kin van het zoenen, stap ik om half tien ons huis binnen. Terwijl Dirk vol trots de makelaar rondleidt in ons huis, zijn mijn gedachten bij de avond ervoor.

Van tevoren had ik me best zenuwachtig gemaakt. Na de zwangerschap en geboorte van de jongens, die een behoorlijke aanslag op mijn lijf zijn geweest, voelde ik me niet echt aantrekkelijk meer. Maar gisteravond had ik me voorgenomen dat ik zou gaan genieten en dat ik niets tegen mijn zin zou laten gebeuren. Door die instelling was het een hele bijzondere avond geworden, die niet alleen fysiek maar ook spiritueel geladen was.

Ik kijk naar Dirk. Zou hij het zien? vraag ik me af. Zou hij het weten? Ik voel me ineens mijlenver boven hem verheven.

Kijk dan! wil ik hem toeroepen. Wat dacht je nou? Dat ik alleen achter zou blijven? Mijn leven gaat door, ook zonder jou.

Maar Dirk geeft geen kick.

De rest van de week app ik met Robert. Onze conversatie is een mix van berichten in straattaal, diepe spirituele vragen en verleidelijke foto’s en zinspelingen.

Op vrijdagavond heb ik een feestje van een van mijn beste vriendinnen. Normaal bezocht ik haar verjaardag altijd met Dirk, maar deze keer ben ik alleen. Ik voel me niet op mijn gemak. Ik ben met de auto en kan dus niet drinken en word steeds ondervraagd over de scheiding door de vrienden en familie van de jarige. Niemand weet eigenlijk van Robert, hij bestaat alleen voor mij en mijn enige verbinding met hem is zijn nummer in mijn telefoon.

Door de treurigheid van mijn verhaal en het besef dat het lijntje met Robert maar dun is, verdwijnt het laatste restje van het goede humeur dat ik eerder had. Ik verontschuldig me en rijd met een leeg gevoel naar huis.