HOE KAN IK MIJN ZIEL WEER TOT LEVEN BRENGEN?

Het bordje Gargilesse Dampierre voelt als de finish van mijn autorally door Noord-Frankrijk. We hebben het gehaald! Maar er waren talloze hindernissen onderweg.

Voor Parijs kletterde de regen zo hard neer, dat ik amper de auto voor me kon zien en tijdens een plaspauze wees een Belgische man me op mijn zachte voorband. Ik had nog nooit een autoband op gepompt, dus vroeg ik bij een benzinestation met handen en voeten een vrachtwagenchauffeur om hulp. Gelukkig wist hij wat te doen, maar toch was ik er niet gerust op, dus minderde ik vaart en bleef stug rechts rijden.

Parijs was rampzalig: een verkeerde afslag op de Boulevard Périphérique bracht ons midden in de stad. Maar ik bleef rustig en we kwamen er weer uit. Niet dankzij de tomtom, maar dankzij het briefje met aanwijzingen van mijn vader en mijn bijdehante rijstijl. Ik bleek dezelfde reisdag te hebben gekozen als half Frankrijk, want ook na Parijs bleef het extreem druk en vier uur later dan gepland bereikten we de plaats van bestemming. Hans en Veronique, mijn Nederlandse vrienden die me de vakantie hadden aangeboden, ontvingen ons met open armen op hun minicamping. Ik schoot direct vol door hun warme welkom en als ontlading van de lange reis.

De retro-caravan met oranje voortent ziet er te gek uit. En het restaurant bij het hoofdverblijf is perfect. Na een douche zit ik aan de wijn en een heerlijke biefstuk, op het terras met uitzicht over het dal en de rivier. De jongens spelen in en om het huis met Victor, het zoontje van Hans en Veronique. Ze rijden in het avondzonnetje met een plastic tractor en een step over de oprijlaan, drinken limonade en eten frietjes en ijs. Ik kijk naar ze en zie hun gespannen koppies langzaam zachter worden. Dit is waarvoor ik naar Frankrijk ben gegaan.

Als de meeste gasten het terras hebben verlaten, roken Veronique en ik een sigaretje samen. Het voelt alsof de tijd heeft stilgestaan en we elkaar pas nog hebben gezien. We knuffelen even en Veronique stopt me een dik boek toe, waarvan ze vindt dat ik het moet lezen. Het heet De ontembare vrouw en staat vol verhalen over mythische vrouwen. Ik besluit het direct tot mijn bijbel te benoemen en neem me voor om elke dag een hoofdstuk te lezen. Maar vanavond nog even niet. Ik ben gesloopt.

“Allez! Morgen praten we verder”, beslist Veronique. We omhelzen elkaar nog eens stevig en dan loop ik met de jongens naar ons verblijf voor de komende week.

De volgende ochtend lees ik direct na het opstaan in het eerste hoofdstuk over een oude vrouw die een skelet weer tot levend wezen zingt en aan het eind van het verhaal vraag ik me af wat er met de stem van mijn ziel is gebeurd en hoe ik mijn ziel weer tot leven kan wekken. Lang heb ik niet om daarover na te denken. Veronique klopt op de deur van de caravan om te zeggen dat het ontbijt klaarstaat.

Reageer