‘MIJN LEVEN GAAT DOOR, OOK ZONDER JOU!’

Het ene moment voel ik me de eenzaamste mens op aarde, het andere moment voel ik me fantastisch. Dan weer ben ik enorm verdrietig, om vervolgens de vlinders door mijn lijf te voelen fladderen. Soms voel ik me moeke uit de polder, maar het volgende moment enorm sexy. En net als ik denk dat ik mijn laatste energie heb verbruikt, ben ik ineens hyper. Ik stap dagelijks meerdere keren in een emotionele achtbaan.

Na mijn bezoek aan Robert had ik dinsdag de laatste trein naar mijn logeeradres bij oom Theo genomen. Gelukkig hoorde ik na mijn thuiskomst al snel een oorverdovend gesnurk uit zijn kamer komen en hoefde ik verder niets uit te leggen. Alleen, in oma’s oude slaapkamer, viel ook ik snel in een diepe en droomloze slaap. De volgende ochtend hadden Dirk en ik al vroeg met een makelaar afgesproken om de verkoop van ons huis te bespreken. Met een schrale kin van het zoenen, stap ik om half tien ons huis binnen. Terwijl Dirk vol trots de makelaar rondleidt in ons huis, zijn mijn gedachten bij de avond ervoor.

Van tevoren had ik me best zenuwachtig gemaakt. Na de zwangerschap en geboorte van de jongens, die een behoorlijke aanslag op mijn lijf zijn geweest, voelde ik me niet echt aantrekkelijk meer. Maar gisteravond had ik me voorgenomen dat ik zou gaan genieten en dat ik niets tegen mijn zin zou laten gebeuren. Door die instelling was het een hele bijzondere avond geworden, die niet alleen fysiek maar ook spiritueel geladen was.

Ik kijk naar Dirk. Zou hij het zien? vraag ik me af. Zou hij het weten? Ik voel me ineens mijlenver boven hem verheven.

Kijk dan! wil ik hem toeroepen. Wat dacht je nou? Dat ik alleen achter zou blijven? Mijn leven gaat door, ook zonder jou.

Maar Dirk geeft geen kick.

De rest van de week app ik met Robert. Onze conversatie is een mix van berichten in straattaal, diepe spirituele vragen en verleidelijke foto’s en zinspelingen.

Op vrijdagavond heb ik een feestje van een van mijn beste vriendinnen. Normaal bezocht ik haar verjaardag altijd met Dirk, maar deze keer ben ik alleen. Ik voel me niet op mijn gemak. Ik ben met de auto en kan dus niet drinken en word steeds ondervraagd over de scheiding door de vrienden en familie van de jarige. Niemand weet eigenlijk van Robert, hij bestaat alleen voor mij en mijn enige verbinding met hem is zijn nummer in mijn telefoon.

Door de treurigheid van mijn verhaal en het besef dat het lijntje met Robert maar dun is, verdwijnt het laatste restje van het goede humeur dat ik eerder had. Ik verontschuldig me en rijd met een leeg gevoel naar huis.

Reageer