DAT IS PRECIES WAT IK NODIG HEB: GEHOORD WORDEN

Mijn buurvrouw is jarig. En ik ben blij met de afleiding van een feestje. De kinderen kijken binnen televisie terwijl ik naast de buurvrouw en met de vrienden van de buren buiten zit. De buurman grilt hamburgertjes en garnaaltjes op de barbecue en mijn wijnglas staat geen moment leeg.

Dirk is ook even langs geweest. Ik kreeg een geforceerde hand en drie zoenen op mijn wang van hem en zijn aanwezigheid voelde enorm ongemakkelijk. Na zijn vertrek word ik aan een kruisverhoor over de bezigheden van Dirk onderworpen. Sinds kort is Dirk bij een organisatie aangesloten die hem helpt om ondernemer te worden. Op een pusherige manier probeert hij nu iedereen uit zijn netwerk, inclusief de buren, producten en verzekeringen aan te smeren. Maar Dirk is geen verkoper. En bij alle aanwezigen wekt zijn opdringerigheid irritatie op. Wanneer de kinderen naar bed zijn, gaan de onderwerpen dieper. Scheidingen, liefdesverdriet, en levensvragen komen aan bod.

Tranen vloeien. Ik geef me bloot en deel mijn verdriet over het gevoel dat ik bij Dirk niet mocht zijn wie ik ben. Dat ik blijkbaar alleen maar een sterke en vrolijke kant van mezelf mocht laten zien. Dat ik Dirk altijd alle ruimte had gegeven voor studie en sport, maar dat we nu een huis hadden en jonge kinderen en drukke banen. Dat we geen yuppen meer waren, verantwoordelijkheden hadden. Dat ik Dirk nodig had als partner om me te helpen met het plannen en organiseren en het op orde houden van ons huishouden. Dat ik stress ondervond van het gevoel dat ik steeds achter de feiten aanliep en ik het gevoel had dat ik alles alleen moest doen. Dat ik me onzeker en moe voelde in mijn moederlijf…

De buren en hun huisvrienden luisteren, spreken me moed in en leven met me mee. En dat is precies wat ik nodig heb: het gevoel gehoord te worden. Nog meer wijn. Ik laat me ontglippen dat ik via Tinder een man heb ontmoet en dat ik dinsdag met hem heb afgesproken. Monden vallen open. “Kirsten! Dat hadden we niet achter je gezocht!” Iedereen is ineens vol aandacht.
“Hoe oud is hij?”
“Veertig”.
“Hoeveel kinderen heeft hij?”
“Eén.”
“Waar woont hij?”
“In de stad!”.
“Wat doet hij?”
“Hij maakt sierraden.”
“Waar gaan jullie heen?”
“Naar zijn huis.”
De monden gaan nog verder open. “Je gaat op een seksdate?”

Maar zo is het helemaal niet. Ik ben niet uit op seks. Er klikt iets met hem. En ja, we hebben ondertussen ook wel spannend met elkaar gechat. En ja, dat smaakte naar meer. Maar iets diep in me wilde gewoon weer in zijn aanwezigheid zijn.
“Dus je vind hem echt leuk? Maar dan blijf je niet slapen hoor!” besloten de huisvrienden voor me. Als je gelijk blijft slapen dan hoor je nooit meer iets van hem…!”

Reageer