IK MOET NATUURLIJK WEL OP ALLES VOORBEREID ZIJN

Vanavond heb ik weer afgesproken met Robert. We ontmoeten elkaar na het werk bij het station en reizen samen verder naar zijn huis. Afgelopen weekend drukten mijn buren me op het hart dat ik niet meteen moest blijven slapen, want dan zou een vervolgdate uitgesloten zijn. Dus slaap ik vannacht gewoon bij oom Theo.

Slapen met een man. De laatste keer dat Dirk en ik hebben gevreeën, is inmiddels meer dan een half jaar geleden. We waren een weekendje weg, mijn verjaardagscadeau aan Dirk. Tijdens het diner had Dirk stevig zitten drinken en hij werd er niet gezelliger op. Eenmaal terug op de kamer vond hij dat hij wel weer eens ‘recht’ had op seks. Ik wilde hem niet teleurstellen, maar in zijn aangeschoten toestand zocht hij alleen maar een fysieke uitlaatklep voor zijn frustraties: hij deed bot, ruw en egoïstisch, was alleen uit op zijn eigen genot. Er was geen enkel spoor van verbinding, terwijl dat het enige was waar ik zo’n behoefte aan had. Ik voelde me overmeesterd. Na afloop draaide hij zich om en viel in slaap. In de donkere hotelkamer huilde ik stille tranen naast Dirk, die lag te snurken.

#metoo? Dat gaat me nooit meer gebeuren. Niets meer tegen mijn zin. Geen please-gedrag. Ik ga mijn eigen gevoel volgen en vanuit dat gevoel zie ik wel wat er gebeurt. Maar ik moet natuurlijk wel op alles voorbereid zijn. Na de komst van de jongens had Dirk zich laten steriliseren en de condooms die ik nog in huis vond van voor die tijd zijn allang over de datum. Er zit dus niets anders op dan ze te gaan kopen. Ik wil niet voor verrassingen komen te staan of het laten afhangen van Robert.

Bovendien ben ik allergisch voor latex, en hij zal vast geen latexvrije condooms hebben. Die dingen blijken alleen een stuk lastiger te krijgen dan ik dacht: de drie apotheken en de drogist waar ik ben geweest verkopen geen latexvrije condooms. Tijdens de lunch rijd ik in lichte paniek van mijn werk naar de laatste drogisterij die ik nog kan bedenken. Ik stap quasi-nonchalant de winkel in. Ik scan de schappen op zoek naar Durex, maar al snel kom ik erachter dat de condooms achter de toonbank liggen. Ze worden vast vaak gestolen door jongeren die, net als ik, geen zin hebben in kritische blikken. Met enige gêne vraag ik zachtjes aan de verkoper, een man nota bene, om latexvrije condooms. Maar gelukkig heeft hij ze liggen en gelukkig staan er geen bekenden. Ik reken twee doosjes van verschillende merken af en moffel ze weg in een vakje in mijn tas. Wat een gedoe.

Terug op mijn werk kan ik me inmiddels totaal niet meer concentreren. En als mijn collega geïrriteerd vraagt of ik wat minder nadrukkelijk kan zuchten, merk ik ineens dat ik misselijk van de zenuwen ben. Nog een paar uur en dan zie ik Robert weer. Maar wil ik dit eigenlijk wel?

Reageer