Er zijn grenzen

Een knoop van emoties. Samengebalde energie die niet meer kan stromen. Ik klap uit elkaar lijkt het. Er is een gevoelloze holte waar mijn buik zou moeten zijn en ik heb het gevoel dat ik een drol door mijn keel naar buiten moet persen. Verstopte traanbuizen. Grote ogen van angst. Dat moeten ze toch zien? Ik wil schreeuwen, kermen, kreunen. Ik kan niet praten. Kan niet praten. Ik wil dat het stopt, maar het stopt niet. Hij stopt niet. Het doet zo’n pijn.

Lees meer…

Ik sluit mijn ogen en treed buiten mezelf totdat het over is. Blijf achter, vol angst, verdriet, vol boosheid, vol vragen. Maar niemand legt me iets uit. Ik ben zo geweldig geweest, hoor ik. Ik was zo lief. Ik was zo dapper. Ik heb het goed gedaan. Een aai over mijn bol, heel veel knuffels en kusjes, want ik ben weer beter. Genezen. En dus kunnen we weer over tot de orde van de dag. Iedereen is weer blij. Mijn verdriet, boosheid en vragen zitten slechts in mij. Ik heb het vast verkeerd. Ik ben maar klein. Ik ben weer beter, toch?! Zij weten het vast beter.

Op anderhalf jarige leeftijd onderging ik een levensreddende darmoperatie. Ik heb geen bewuste herinneringen hieraan. Maar na behandeling bij diverse therapeuten, psychologen, tientallen boeken die ik heb gelezen over trauma, hechtingsproblematiek en afhankelijkheidsrelaties, na uitgebreid onderzoek en studie naar verhaallijnen en patronen en na coaching en training op het gebied van gevoel is dit wat uit mijn onderbewuste naar boven komt. Het is op die pre verbale leeftijd de meest logische reactie op een angstige en overweldigende gebeurtenis.

Eerste keer

Ervaringen op jonge leeftijd bepalen vaak hoe je op latere leeftijd bij vergelijkbare gebeurtenissen reageert. Mijn eerste keer, was zo’n ervaring en ik herinner me die als de dag van gister. Het was zomer, ik was achttien en groen als gras, verlegen en onzeker maar nieuwsgierig en open voor de liefde. Aan het strand leerde ik speels om te flirten. Ik speelde een onschuldig spel van verleiding, van aantrekken en afstoten, van kat en muis. Ik dacht toen dat ik de kat was. Maar een paar maanden later liep ik als een muis in de val.

Het halve land was ik doorgereisd voor een reünie bij de Hakkers, onze vakantievrienden in Twente. Ik was smoorverliefd. Terwijl de anderen in de woonkamer zaten, zou hij me de schuur laten zien. Het voelde spannend om met hem alleen te zijn en te kussen, maar toen hij mijn broek opentrok en zijn hand in mijn slip propte, duwde ik die weg. Ik zei nee. Maar hij luisterde niet, vond me preuts, trok zijn eigen broek naar beneden en zette zijn zin door. Het deed pijn. Nog geen tien minuten later zaten we weer  op de witte bank in de woonkamer. Toen ik opstond om de trein naar huis te nemen, zag ik dat de knoop op de bank rood was van mijn bloed.

Een paar weken later kwam hij met zijn vrienden mijn kant op. We zouden naar een feest gaan. Telefonisch had ik hem, met een knoop in mijn maag, verteld dat onze seks mijn ‘eerste keer was’ geweest. En hij reageerde met: ‘Als ik dat had geweten, dan had ik je niet tussen de wietplanten genomen maar in de slaapkamer.’ Ik interpreteerde het als een boerse en onbeholpen blijk van erkenning.

Ze kwamen aan in het donker. En terwijl zijn vrienden in de auto wachtten trok hij mee naar het pleintje achter om te zoenen. Binnen een paar tellen had hij zijn broek open. Ik hield hem af, maar hij drong aan. Per slot was hij niet voor niets het halve land doorgereisd. Ik durfde geen geluid te maken. Dat was mijn tweede keer.

Na die avond heb ik hem nooit meer gezien. Omdat hij geen condoom had gebruikt, heb ik me nog weken zorgen gemaakt of hij me geen ziekte had overgedragen. Ik ben pas veel later gaan begrijpen dat ik niet schuldig was aan deze ervaring. En dat ik niet degene ben die iets tegen mijn wil heeft gedaan, maar dat ik ben verkracht. Niet door een onbekende. Maar door iemand waarvan ik dacht dat hij me leuk vond.

Tietenknijpers

Ook mannen die ik helemaal niet leuk vond hebben aan me gezeten. Met name mijn volle borsten bleken een uithangbord voor betasting. Niet ergens achteraf, maar gewoon tussen de mensen.

Ik was begin twintig. In de kantine van de sporthal was het altijd feest na een basketbalwedstrijd van het eerste herenteam. Na de winst waren de heren koning, er was muziek, het bier vloeide rijkelijk en we dansten op tafel. Sommige spelers waren minstens tien jaar ouder dan ik en niet alleen op sportief gebied succesvol, maar ook op zakelijk en maatschappelijk gebied. Als jonge vrouw keek ik een beetje tegen hen op. Met een drankje op, voelde ik me wat vrijer en losser, maar pas flirtend voelde ik me echt gezien. De ‘kleedkamerhumor’ en soms spottende en neerbuigende opmerkingen van een paar van hen, probeerde ik meestal te overtroeven, maar ze hadden er niets van en dat maakte het ook een beetje een wedstrijd.

Op een avond, terwijl ik met twee meiden uit mijn team stond te kletsen, liet een van de spelers zijn ogen minachtend omlaag glijden. Terwijl hij een slok uit zijn biertje nam stak hij zijn andere hand uit en kneep me in een van mijn borsten met de vraag: zijn het siliconen? Waarop ik mijn hand uitstak en hem zo hard als ik kon in zijn kruis kneep. Het deed hem niets, hij blikte of bloosde niet en de mannen om hem heen lachten maar wat. Daarna probeerde ik bij hem uit de buurt te blijven. Zijn kille denigrerende blik kan ik me nog als de dag van gister voor de geest halen. Hij is nog steeds een succesvolle man. Zowel in de sportwereld als zakelijk.

Niet lang daarna had ik een bedrijfsuitje van de uitgeverij waar ik werkte. Aan het eind van de avond gingen we nog naar een discotheek. Ik hield van dansen. Liefst op een podium of op de blokken die vaak midden op de dansvloer stonden of aan de rand ervan. Het gaf me overzicht en ik voelde me gezien. Het was mijn manier van vrijheid, mijn manier om me te uiten, mijn manier om me zichtbaar te maken. Daar voelde ik me veilig. Toen de meeste collega’s al weg waren, raakte ik aan de praat met een collega, waar ik altijd een beetje aversie tegen voelde. Maar met een slok op hadden we ineens een leuk gesprek. Ik had het gevoel mijn mening te moeten herzien, totdat hij uit het niets zijn hand uitstak en me bij mijn borst pakte. Ik keek hem recht in zijn ogen aan en kneep hem op volle kracht in zijn zaakje.

Het hele weekend had ik buikpijn, maar op maandagochtend moest ik toch echt weer naar mijn werk. Ik verzamelde al mijn moed en liep als eerste zijn kantoor binnen, waar ik hem liet weten dat hij dit niet nog eens moest flikken, want dan zou ik het bij de directie aankaarten. Sorry heeft hij nooit gezegd. De directie inlichten was eigenlijk iets dat ik niet durfde, omdat ik bang was dat ze me toch niet zouden geloven. Maar ik praatte me aan dat het sterk van me was dat ik geen klacht had ingediend, maar voor mezelf was opgekomen. Ruim een jaar later vertelde een bevriende collega mijn verhaal aan de creatief directeur. ‘Had het maar bij ons gemeld,’ zei die later tegen me. ‘Dan hadden we een reden gehad om hem te ontslaan.’

Mindfuck

Mijn meest extreme, verwarrende en beschamende grensoverschrijdende seksuele ervaringen deed ik echter pas op latere leeftijd op. In de schijnveiligheid van een relatie. Op het moment dat ik emotioneel diep gewond was en me eindelijk weer sterker begon te voelen kwam ik zonder het te beseffen vast te zitten in een oud patroon. Steeds dieper. En dieper. Het trok me helemaal leeg.

Ik wilde praten over mijn gevoel, want ik snapte niet wat er gebeurde. Maar er kwam nooit een uitleg, nooit een excuus. Ik zeurde. Ik was toch nat, maakte geluid, kwam klaar. Er werd toch voor me gezorgd? En dus was ik een zeikerd. Mijn gevoel was nooit benoembaar, nooit bespreekbaar, het lag nooit aan hem en dus altijd aan mij. Maar hoewel mijn verstand wist dat het niet klopte, word ik tot op de dag van vandaag verward door de tegenstrijdigheid van mijn gevoel.

In liefde en oorlog is alles geoorloofd, heb ik wel eens gelezen. Maar liefde is overvloed en is nooit iets dat je je kunt toe-eigenen. Dat geldt ook voor seks. In een liefdevolle seksuele relatie is er slechts liefde. Alleen in oorlog is er pijn. Dus hoe mooi iets er van de buitenkant ook uitziet; als er van binnen een oorlog woedt, ontstaat een snelkookpan. Heel lang kan de deksel blijven zitten, maar uiteindelijk is niemand in staat om de samengebalde energie te onderdrukken. Wat volgt is een explosie.

Kettingreactie

En ik ineens voel ik hoe mijn verhalen samenvallen in deze grote beweging van de verhalen die bij The Voice of Holland naar boven komen. Als een kettingreactie word ik getroffen door de vlaag van woede en walging die door het land trekt. De verhalen van anderen werken als een katalysator. Want ook ik ben klaar met de bullshit. Klaar met de verhalen die onder het tapijt worden geveegd. Het is tijd om de onzichtbare verhalen zichtbaar te maken. Krachtig en eerlijk en open. Wat anderen er ook van vinden: het was nooit mijn schuld. Er zijn grenzen!

Verhuizing

Na ruim acht jaar wordt het tijd voor een nieuwe website. Een site die jou als bezoeker beter laat zien wat ik met mijn verhalen en activiteiten voor jou kan betekenen. Binnenkort ga ik dus verhuizen. Er komt een nieuwe naam en een nieuwe plek:

De plek en het verhaal

De site www.deplekenhetverhaal.nl is nu nog onder constructie. Wel kun je me al volgen op Instagram en Facebook (@deplekenhetverhaal).

Brieven en snailmail

Een echte handgeschreven brief is niet alleen een cadeautje voor de ontvanger. Het schrijven zelf is ook een bijzondere waardevolle ervaring voor jou als schrijver. Samen met handboekbindster Marieke van de Pol, van Papieren Zaken maakte ik een DIY-schrijfpakket voor jou. In dat pakket vind je de lessen die je helpen om de juiste woorden te vinden. En een set duurzaam papier om die woorden op te schrijven en te versturen.

Schrijven in de natuur

Maandelijkse schrijfworkshop in de natuur van Velsen.
Tijdens een wandeling draag ik je manieren aan om je zintuigen te gebruikenen en jouw natuurervaring te verwerken tot haiku, korte Japanse gedichtjes. Het is zowel een oefening in mindfulness als in creativiteit.
  • We vertrekken om 19:30 uur bij Landgoed Beeckestein in Velsen Zuid. Rond 21:30 uur zijn we weer terug.
  • De kosten zijn 15 euro inclusief een kop thee onderweg.
     
  • Neem zelf een fijne pen en een kleine notebook mee
  • Houd je aan de maatregelen zoals het RIVM die voorschrijft.

Schrijven in de natuur

Onderzoek heeft uitgewezen dat de natuur de onze creatieve vaardigheden stimuleert. Als jouw creatieve muze, neem ik je dus graag mee voor een heerlijke avondwandeling door park Velserbeek. Onderweg help ik je met het schrijven van haiku – kleine Japanse gedichtjes – die ook nog eens de mindfulness bevorderen.

Lees meer…
  • Datum: dinsdag 25 augustus
  • Tijd: 19:30 tot 21:30 uur
  • Verzamelpunt: Landgoed Beeckestijn
  • Benodigdheden: Eigen pen en notebook
  • Kosten: 15 euro p.p.

Opgeven kan via het inschrijfformulier

Online schrijfcafé

Schrijven voor jezelf, veilig vanuit je eigen huis

Deze periode vraagt om verbinding met elkaar en om creativiteit. Een plek waar je even op verhaal kunt komen en waar je je creativiteit kunt trainen. Nog nooit eerder voelde ik zo sterk deze toegevoegde waarde van mijn schrijfworkshops. Daarom komt het schrijfcafé dinsdag 31 maart naar je toe.

Schuif lekker aan je eigen eettafel of bureau en doe – op veilige afstand – mee met het online schrijfcafé. Het schrijfcafé is er voor iedereen die zich wil laten inspireren door zijn eigen verhalen, zijn verbeeldingskracht wil vergroten en zich durft te uiten op papier. Ik geef de oefeningen en jij schrijft wat er in je opkomt. Puur voor jezelf dus, maar wel samen met anderen.

Lees meer…

Data

Het schrijfcafé is er iedere laatste dinsdag van de maand. Voorlopig van 20:00 tot 21:00 uur:

  • Dinsdag 31 maart
  • Dinsdag 28 april
  • Dinsdag 26 mei
  • Dinsdag 30 juni

Opgeven kan via de evenementenkalender.

Kosten

€ 5,00 per persoon

Materiaal

Schrijfervaring is niet nodig. Een fijne pen en een notebook wel! En een computer, tablet of smartphone om de workshop te volgen. Technische specificaties volgen na inschrijving.

PS De foto boven dit artikel is er een van Lizzy Tardy. Lizzy is huisfotograaf van mijn standplaats ‘de Broedmachine’ in Beverwijk. Lizzy liet zich inspireren door het Corona virus, vond een veilige manier om modellen met het virus op de foto te zetten en organiseerde een thematische fotoshoot. De foto’s stelt ze – vanzelfsprekend met naamsvermelding – beschikbaar voor redacties en media die hier gebruik van wil maken.

Schrijven in de natuur

Creativiteit kun je oefenen. Schuif aan voor het maandelijkse schrijflab. Dit schrijflab is er voor iedereen die zich wil laten inspireren, zijn verbeeldingskracht wil vergroten en zich durft te uiten op papier. Ik geef de oefeningen en jij schrijft wat er in je opkomt. Puur voor jezelf dus, maar wel samen met anderen. Schrijfervaring is niet nodig. Eigen pen en papier wel.

Vanwege de coronamaatregelen vraag ik deze keer iedereen om zelf drinken mee te nemen voor onderweg.

We verzamelen bij de ‘muziektent’ in het park.

Broedmachine Schrijfcafé

Creativiteit kun je oefenen. Schuif aan tafel van het maandelijkse schrijfcafé in de Broedmachine. Het schrijfcafé is er voor iedereen die zich wil laten inspireren door zijn eigen verhalen, zijn verbeeldingskracht wil vergroten en zich durft te uiten op papier. Ik geef de oefeningen en jij schrijft wat er in je opkomt. Puur voor jezelf dus, maar wel samen met anderen. Schrijfervaring is niet nodig. Eigen pen en papier wel. Ik zorg voor koffie en thee.

Broedmachine Schrijfcafé

Creativiteit kun je oefenen. Schuif aan tafel van het maandelijkse schrijfcafé in de Broedmachine. Het schrijfcafé is er voor iedereen die zich wil laten inspireren door zijn eigen verhalen, zijn verbeeldingskracht wil vergroten en zich durft te uiten op papier. Ik geef de oefeningen en jij schrijft wat er in je opkomt. Puur voor jezelf dus, maar wel samen met anderen. Schrijfervaring is niet nodig. Eigen pen en papier wel. Ik zorg voor koffie en thee.

Online Schrijfcafé

Creativiteit kun je oefenen. Het schrijfcafé is er voor iedereen die zich wil laten inspireren door zijn eigen verhalen, zijn verbeeldingskracht wil vergroten en zich durft te uiten op papier. Ik geef de oefeningen en jij schrijft wat er in je opkomt. Puur voor jezelf dus, maar wel samen met anderen. Schrijfervaring is niet nodig. Eigen pen en papier wel.

Load More